Νέος Πολίτης, Το Παρόν, Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
Οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν το κύριο και μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την πολιτική και κοινωνική απαξίωση του ρόλου τους, για τον ξεπεσμό των οργάνων του φοιτητικού κινήματος και την ανυπαρξία οργανωμένης έκφρασης των φοιτητών της Ελλάδας. Το σύνολο των φοιτητών έχει το επόμενο σε βαρύτητα μερίδιο. Η Πολιτεία και τα κόμματα ακολουθούν. Όμως, όλα δείχνουν ότι ήρθε η ώρα των αλλαγών, τώρα που αλλάζει το μοντέλο της μεταπολίτευσης, να αλλάξει και η νοοτροπία των φοιτητικών παρατάξεων. Ίσως είναι συμβολικό ότι συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από την τελευταία φορά που η ΕΦΕΕ είχε προεδρείο και δεκαπέντε από την τελευταία φορά που οι παρατάξεις κατάφεραν να συγκαλέσουν Πανσπουδαστικό συνέδριο.
Τώρα πια όμως υπάρχουν νέα δεδομένα. Υπάρχει ο νέος νόμος πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όσα προηγήθηκαν, όσα ακολούθησαν, αλλά, κυρίως, η ίδια η ψήφισή του απέδειξε, σε όσους δεν εθελοτυφλούν, ότι οι φοιτητικές παρατάξεις, όσο κινούνται μεμονωμένα ακόμη και σε επίπεδο τμήματος ή σχολής, χωρίς οργανωμένο πλαίσιο και συγκροτημένο πανελλαδικό φορέα, δεν μπορούν να επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις που τις αφορούν.
Υπάρχουν όμως και νέες προκλήσεις, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, πέρα από τα εμφανή (οικονομία, κοινωνικά προβλήματα, ανεργία, εθνικά θέματα κ.λπ.). Το Ευρωπαϊκό και, κυρίως, το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων θα αλλάξει τις δεξιότητες και τα προσόντα των επαγγελματιών και, επακόλουθα, των προγραμμάτων σπουδών των ΑΕΙ και ΤΕΙ. Οι αλλαγές που ήδη συζητούνται στα ευρωπαϊκά προγράμματα ανταλλαγών, εκπαίδευσης και επιμόρφωσης θα μεταβάλουν την έννοια της φοιτητικής, νεανικής και επαγγελματικής κινητικότητας. Η (πιθανότατα αυξανόμενη) μετατόπιση του κέντρου βάρους της οικονομικής διακυβέρνησης από τη χώρα μας στους μηχανισμούς των Βρυξελλών θα καθορίσει το άμεσο μέλλον της χρηματοδότησης της παιδείας.
Σε όλα αυτά η χώρα μας θα παραμένει παθητικός θεατής, όσο δεν υπάρχει εθνικό όργανο εκπροσώπησης των φοιτητών. Και δυστυχώς οι σημερινοί και οι αυριανοί φοιτητές είναι αυτοί που θα βιώσουν τις επιπτώσεις των αποφάσεων που τους αφορούν.Η ανασύσταση του φοιτητικού κινήματος είναι απαραίτητη, είτε ανασυγκροτηθεί η ΕΦΕΕ είτε επιλεγεί ένας άλλος δρόμος. Το καλύτερο για τους φοιτητές θα ήταν να συνεννοηθούν και να αποφασίσουν εκείνοι τον καλύτερο δρόμο. Διαφορετικά, σας έχουμε ξαναπεί, είναι πολύ πιθανό να τους επιβληθεί άνωθεν, με κόστος την πλήρη διάλυση και απαξίωση και των παρατάξεων και των φοιτητικών συλλόγων και με όφελος, για όσους την επιθυμούν, την πλήρη έλλειψη φοιτητικής εκπροσώπησης. Είναι η ώρα που πρέπει είτε να προχωρήσουν σε κάτι νέο είτε «να κλείσουν το μαγαζί». Κάθε «γενιά» φοιτητών στην Ελλάδα είχε ένα ζήτημα εκπαίδευσης που χαρακτήρισε την ενασχόλησή της με το πολιτικό γίγνεσθαι. Η παρούσα γενιά θα «χρεωθεί» είτε την ανασυγκρότηση είτε την πλήρη διάλυση του φοιτητικού κινήματος.
Άλλωστε, το σημειώνουμε προκαταβολικά: καμία αλλαγή του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν θα είναι προς όφελος των φοιτητών, όσο δεν υπάρχει κεντρικό διεκδικητικό όργανο. Καμία πολιτική διεκδίκηση δεν θα έχει απήχηση στην κοινωνία και στα κέντρα λήψης αποφάσεων, όσο δεν υπάρχει όργανο που να χαρακτηρίζεται «φωνή των φοιτητών».Είτε στόχος του καθενός είναι η «βελτίωση» είτε η «ανάπτυξη» είτε η «άλλη πολιτική» είτε η «ρήξη και η ανατροπή», δεν θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, όσο δεν υπάρχει συγκεκριμένο, φοιτητικό, πεδίο διαπραγμάτευσης ή ρήξης με την Πολιτεία και τους θεσμούς.
Και κάτι ακόμη: οι φοιτητικοί σύλλογοι και οι παρατάξεις οφείλουν να αφήσουν πίσω τους τη λογική λειτουργίας του φοιτητικού κινήματος και των παρατάξεων ως σταδίου εκπαίδευσης συνδικαλιστών του επαγγέλματός σας στο μέλλον ή ως «παραμάγαζο» κομμάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων. Οι επαγγελματικές συντεχνίες αρκετά εκμεταλλεύτηκαν, από τη μεταπολίτευση ως σήμερα, τους ανταγωνισμούς των φοιτητών. Είναι φανερό ότι τα συμφέροντα των νέων, ιδίως των φοιτητών, σήμερα και στο μέλλον, είναι αποκλίνοντα από αυτά όσων είναι επαγγελματικά βολεμένοι.
