Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006

Αντιδράσεις: 

Τι εξυπηρετεί σήμερα το άσυλο;

άρθρο 2 του Ν.1268/82
Παρ. 1: Η ακαδημαϊκή ελευθερία στη διδασκαλία και την έρευνα καθώς και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών κατοχυρώνεται στα Α.Ε.Ι.
Παρ. 4: Για την κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθέριας, της ελεύθερης επιστημονικής αναζήτησης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, αναγνωρίζεται το Πανεπιστημιακό Άσυλο.
Τι μπορεί να σημαίνει η παράγραφος 1 του νόμου; Ότι μέσα στο πανεπιστήμιο μπορώ να ανταλλάσσω ελεύθερα ιδέες ("ελεύθερα", όπως το αντιλαμβάνομαι, σημαίνει "χωρίς να μπορεί κανείς να με εμποδίσει ή να με αναγκάσει να ανταλλάσσω ιδέες"). Αλλά τι καινούριο μας λέει αυτό; Μήπως αν με πιάσουν να ανταλλάσσω ιδέες εκτός του πανεπιστημίου μπορεί και να συλληφθώ; Και ότι μέσα στο πανεπιστήμιο μπορώ να δρω σαν ελεύθερος ακαδημαϊκός πολίτης και να επιδίδομαι σε έρευνα - επιστημονική αναζήτηση. Πρώτα πρώτα, το ότι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα λέγονται και ακαδημαϊκά ιδρύματα το ξέραμε. Δε χρειαζόταν να θεσπιστεί νόμος γι' αυτό. Όπως και το ότι στα πανεπιστήμια γίνεται επιστημονική αναζήτηση. Γι' αυτό λέγονται πανεπιστήμια. Αλλά προς τι όλη αυτή η αγωνιώδης "κατοχύρωση" της ελευθερίας ειδικά μέσα στο χώρο αυτό; Μήπως αν επιδίδομαι σε επιστημονική αναζήτηση εκτός πανεπιστημίου (αν μελετάω ή ερευνώ, πχ, στο σπίτι μου, σεβόμενος κάθε ατομικό δικαίωμα των υπολοίπων) μπορεί να έρθει κανείς και να με μπαγλαρώσει; Αν ναι, να μας το πουν οι νομοθέτες να το ξέρουμε, να τους ευχαριστήσουμε που μας δίνουν κι ένα χώρο να δρούμε ελεύθερα.

Με λίγα λόγια, το πρώτο πράγμα που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί σε ένα δημοκρατικό κράτος που σέβεται και προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών του χρειάζεται να κατοχυρωθεί η ακαδημαϊκή ελευθερία, η ελεύθερη επιστημονική αναζήτηση και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, ειδικά για ένα συγκεκριμένο χώρο.

Αλλά και πάλι, πες "δε βαριέσαι, η παράγραφος αυτή δε μας αφαιρεί κανένα δικαίωμα, απλά επιβεβαιώνει τα αυτονόητα". Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν καταλαβαίνω με ποιο τρόπο το Πανεπιστημιακό Άσυλο (βλ. παράγραφο 4) βοηθάει στην τήρηση και την προστασία αυτών των ελευθεριών. Αν ο ίδιος νόμος δηλώνει ρητά (παράγραφος 1) ότι καθιερώνονται οι αναφερόμενες ελευθερίες, από ποιον ακριβώς τις προστατεύει ο νομοθέτης με το άσυλο; Από τον εαυτό του; Από την κυβέρνηση; Δηλαδή πώς σκέφτηκε ο νομοθέτης; "Τους κατοχυρώνουμε δυο πράγματα, αλλά επειδή μπορεί να έρθει άλλη κυβέρνηση να τα παραβιάσει ας τα προστατεύσουμε και λίγο παραπάνω"; Μα αν μια κυβέρνηση παραβιάζει τους νόμους και δε σέβεται τις ελευθερίες των πολιτών της, τα πράγματα πάνε πολύ πιο μακριά από την καταπάτηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας.

Συζητούσαμε το θέμα με κάποιους φίλους και αναφέρθηκε το εξής παράδειγμα: η κατοχή ναρκωτικών απαγορεύεται και αν κάποιος καθηγητής ιατρικής κάνει έρευνα πάνω στα ναρκωτικά, το άσυλο τον προστατεύει από τη σύλληψη. Δε θα το πάω στο ότι, κατά τη γνώμη μου, τα ναρκωτικά θα έπρεπε να είναι ελεύθερα. Αλλά, ακόμα κι έτσι, γιατί να μην υπάρχει κατοχυρωμένη με νόμο δυνατότητα στους καθηγητές ιατρικής να κάνουν έρευνα πάνω στα ναρκωτικά; Αν θεσπιζόταν τέτοιος νόμος, τι πρόβλημα θα υπήρχε αν έφτανε ο εισαγγελέας μέχρι το εργαστήριο του καθηγητή και διαπίστωνε ότι ο καθηγητής κάνει όντως έρευνα στα πλαίσια του νόμου (και ότι δεν έχει τα ναρκωτικά για να τα πουλάει πχ); Δηλαδή ποιος ο λόγος να "επιτρέψουμε" την έρευνα πάνω στα ναρκωτικά μέσω ... ασύλου;

Άποψή μου είναι ότι τέτοιες "προνομιακές" ελευθερίες, δε μας χρειάζονται. Θέλουμε μια κοινωνία ελεύθερη παντού και ελεύθερη για όλους, όχι μια κοινωνία περιορισμών με προνομιακές νησίδες ελευθερίας. Παρά τις καλές (;) του προθέσεις, ο συγκεκριμένος νόμος κατέληξε να προστατεύει τα αντίθετα από αυτά που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται και ... κατοχυρώνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου