Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007

Αντιδράσεις: 
Η Γαλλία ξυπνάει νωρίς

του Πάνου Ευαγγελόπουλου*

«Η Γαλλία ξυπνάει νωρίς και πιάνει δουλειά» ήταν το προεκλογικό επίγραμμα του Νικολά Σαρκοζί που του έδωσε την νίκη για την προεδρία. Δεν ήταν διόλου ευχάριστο πολιτικό σύνθημα για τον Γάλλο πολίτη αλλά απεναντίας θα λέγαμε ότι εκτός από δυσάρεστο ήταν και καταφρονητικό αλλά και υποβιβαστικό για την επικρατούσα κατάσταση που υπήρχε η οποία δεν ήταν μόνον προϊόν της μακρότατης Μιτερανικής ηγεμονίας των σοσιαλιστών αλλά και της δωδεκάχρονης παρουσίας του Σιράκ στην εξουσία που συμβόλιζε αλλά και υλοποιούσε τα πιο θεμελιώδη πολιτικά και οικονομικά προτάγματα της κρατικοπαρεμβατικής δεξιάς.

Όμως ο Γαλλικός λαός μαζί με τον Νικολά Σαρκοζί διάβηκε τον ποταμό Ρουβίκωνα για να δώσει την μάχη για μία Γαλλία πιο ασφαλή, πιο φιλελεύθερη και πιο δυναμική.
Ο Νικολά Σαρκοζί με το θάρρος του, την επιμονή του και το φιλελεύθερο ιδεολογικό του στίγμα έφερε ξανά στο προσκήνιο της πολιτικής νίκης την αγνοημένη φιλελεύθερη παράδοση της Γαλλίας των Ζαν Μπατίστ Σαί, Φρεντερίκ Μπαστιά και Αλέξις Τοκβίλ.

Ο Νικολά Σαρκοζί δεν επέλεξε τυχαία αυτό το πολιτικό προεκλογικό επίγραμμα για σημαία στην εκστρατεία του για την κατάληψη της προεδρίας. Ήθελε να δείξει ξεκάθαρα και με τον πιο αιχμηρό τρόπο την αντίθεση του στον μαρασμό και στην παρακμή που επέφεραν στη Γαλλία οι σοσιαλιστές του παρελθόντος αφού είχαν υιοθετήσει μία σειρά από μέτρα και ρυθμίσεις που απαξίωναν την εργασία ως κύριο μοχλό της ανάπτυξης και της ευημερίας. Οι Γάλλοι σοσιαλιστές είχαν νομοθετήσει και επιβάλλει το υποχρεωτικό 35ωρο σε μία απέλπιδα προσπάθεια τους να μειώσουν την ανεργία, στηριζόμενοι στο πιο αφελές και αίολο επιχείρημα ότι αυτή η ρύθμιση θα αναγκάσει τις επιχειρήσεις να προσλάβουν ανέργους για να συμπληρώσουν τα εργατικά τους κενά. Όμως για κακή τύχη όχι τόσο των σοσιαλιστών αλλά κυρίως της Γαλλίας και των εκατομμυρίων ανέργων της ούτε οι αγορές και οι επιχειρήσεις λειτουργούν έτσι αλλά ούτε και η σύγχρονη οικονομική ανάλυση μας διδάσκει κάτι τέτοιο. Άμεσα η αγορά και οι επιχειρήσεις εξέλαβαν την ρύθμιση με έναν τελείως αντίστροφο τρόπο από ότι είχαν επινοήσει και προσδοκούσαν οι γραφειοκράτες σοσιαλιστές. Οι μεν επιχειρήσεις υπολόγισαν και ενσωμάτωσαν την μείωση της εργασίας σε αύξηση του κόστους παραγωγής τους με αποτέλεσμα τα δυσμενέστερα επιχειρηματικά κέρδη που τις οδήγησαν σε αύξηση των απολύσεων, η δε αγορά συσσώρευσε την νομοθετημένη απαγορευτικά μειωμένη εργασία σε αυξημένο συναλλακτικό κόστος του συνόλου της οικονομίας που αμέσως επέφερε τη ριζική συρρίκνωση των ευκαιριών απασχόλησης και ακόμη περαιτέρω τη δραστική επιβράδυνση της κινητικότητας του συντελεστή εργασίας για αναζήτηση και επανεκπαίδευση σε νέες εξειδικεύσεις και νέες ασχολίες. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Η ανεργία φούντωσε και η Γαλλική οικονομία παρότι είναι μία από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως περιέπεσε στη δίνη της στασιμότητας με εμφανή σημάδια παρακμής που αναμφίβολα οδήγησαν και στα φαινόμενα της κοινωνικής εκτροπής και της εκτεταμένης περιθωριοποίησης των πιο ευάλωτων κομματιών της.

Ο Νικολά Σαρκοζί με σταθερή πυξίδα την ελεύθερη οικονομία θέλησε να αλλάξει αυτό το παράξενο εκκρεμές που έστησαν οι σοσιαλιστές και ανάγκαζαν τους Γάλλους να αιωρούνται εκατέρωθεν ενός βαθέως κοινωνικού τέλματος. Απέναντι στη σοσιαλιστική παλινδρομική κίνηση γύρω από το μηδέν ο Νικολά Σαρκοζί πρόταξε την πολιτική ευθεία των αρχών της πρωτοβουλίας των ατόμων που αναλαμβάνουν ευθύνες και υποχρεώσεις, που εργάζονται και κοπιάζουν περισσότερο, σε ένα ελεύθερο περιβάλλον από κρατικιστικές ρυθμίσεις και γραφειοκρατικούς ελέγχους και όπου το κράτος αναλαμβάνει να τηρήσει το κοινωνικό του συμβόλαιο απέναντι στους πολίτες που το συνιστούν δηλαδή να εμπεδώσει την ασφάλεια και ειρήνη δια την απόλαυση των αγαθών των κόπων που κατέβαλαν και τέλος να δώσουν στο κοινωνικό οικοδόμημα το αποτελεσματικά δυνατότερο με διαφάνεια και προθυμία.

Η εθνικότητα που πρόταξε ο Σαρκοζί δεν είναι ένα δείγμα άγονου ή επιθετικού εθνικισμού αλλά ένα πρότυπο αρχών με το οποίο συνδέεται η ιστορία, η ασφάλεια και το μέλλον. Η διακινδύνευση ενός προέδρου απέναντι στη χώρα του είναι να αγνοήσει τις προκλήσεις που στοιχηματίζουν το μέλλον αλλά και ελλοχεύουν κινδύνους για την κοινωνική συνοχή και την ταυτότητα του έθνους. Εξάλλου ο ίδιος αίρει την καταγωγή του μακρόθεν της Γαλλίας και αναγνωρίζει πρώτος από όλους ότι οι νέοι μετανάστες πρέπει να καταστούν μέτοχοι της Γαλλικής παιδείας και κουλτούρας. Όπως υπογράμμισε, η Γαλλία δεν πρέπει να μαζέψει την μιζέρια του κόσμου αλλά η Γαλλία να δώσει την δική της ταυτότητα σ’ αυτούς που την επιλέγουν για να ζήσουν.

Ο Νικολά Σαρκοζί δεν υπεραμύνθηκε ενός αόριστου μεσαίου χώρου αλλά απευθύνθηκε σε όλη τη Γαλλία με ξεκάθαρες απόψεις από την άκρα δεξιά έως την αριστερά. Στην πρώτη προσέφερε την ασφάλεια, την τάξη και την εθνική υπεροχή ενώ στη δεύτερη μεγαλοπρεπή πνευματικά μνημόσυνα για τους αδιαφιλονίκητα ιστορικά ηγέτες της. Το κύριο όμως σώμα των προτάσεων του ήταν ένα εκρηκτικό μείγμα οικονομικού φιλελευθερισμού προκειμένου να αποδεσμεύσει από τα δεσμά της γραφειοκρατίας και του σοσιαλισμού την σύγχρονη δυναμική Γαλλία που πρωταγωνιστεί με τις επιχειρήσεις της στην παγκόσμια οικονομική αρένα. Ο Νικολά Σαρκοζί με το θάρρος του, την επιμονή του και το φιλελεύθερο ιδεολογικό του στίγμα έφερε ξανά στο προσκήνιο της πολιτικής νίκης την αγνοημένη φιλελεύθερη παράδοση της Γαλλίας των Ζαν Μπατίστ Σαί, Φρεντερίκ Μπαστιά και Αλέξις Τοκβίλ. Η Γαλλία μετά τις εκλογές ξύπνησε δυναμικά και φιλελεύθερα!

———————————————————————

* Ο Πάνος Ευαγγελόπουλος είναι Διδάκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Δημοσιεύτηκε στην οικονομική εφημερίδα ΚΕΡΔΟΣ στις 12-05-2007.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου