Σάββατο, Απριλίου 26, 2008

Πίσω από τη σύγκρουση των μοντέλων α'

Αντιδράσεις: 
Το ΒΗΜΑ, 16/04/2006
ΔΥΟ XPONIA μετά τις εκλογές του 2004 η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση ανακαλύπτει ότι θέλει να εφαρμόσει το ιρλανδικό μοντέλο για την ανάπτυξη της οικονομίας ενώ το ΠαΣοΚ αναζητεί ακόμη το μοντέλο που θα προβάλει στο πρόγραμμα με το οποίο θα διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας στις ερχόμενες εκλογές, αφού προηγουμένως... αποκήρυξε το σουηδικό. H μεν Ιρλανδία είναι η πλουσιότερη (μετά το Λουξεμβούργο) χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η δε Σουηδία - επίσης πλούσια χώρα - είναι το πρότυπο του κοινωνικού κράτους. Και οι δύο έχουν κερδίσει το στοίχημα της ανταγωνιστικότητας. H μεγάλη διαφορά είναι ότι η Ιρλανδία είναι μια φιλελεύθερη οικονομία στην οποία συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο το κράτος, στη δε Σουηδία - μια χώρα με πλούσια σοσιαλδημοκρατική παράδοση - το κράτος είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομίας της σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο κ. Αλογοσκούφης προτιμά σαφώς το Δουβλίνο

Μετά την οξύτατη πολιτική αντιπαράθεση που δημιουργήθηκε για το «ποιο μοντέλο ανάπτυξης» ταιριάζει περισσότερο στην Ελλάδα, ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης με δηλώσεις του «στο Βήμα» ξεκαθαρίζει ότι ο ίδιος επιλέγει το ιρλανδικό αλλά τονίζει ότι αυτό που λείπει στη χώρα μας για να επιτύχει η οποιαδήποτε προσπάθεια είναι η συναίνεση.

«Το κλειδί του ιρλανδικού μοντέλου ήταν η συναίνεση και τη βάση του αποτέλεσε το πρόγραμμα εθνικής αναγέννησης της Ιρλανδίας. Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε αλλαγές όπως είναι το Ασφαλιστικό, η μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, η αναγέννηση της παιδείας χωρίς συναίνεση» υπογραμμίζει και μιλά για τις επόμενες κινήσεις της οικονομικής πολιτικής που βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου των μεταρρυθμίσεων στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ και στην αγορά εργασίας.

Οπως σημειώνει «η Ιρλανδία είναι πολύ πιο κατάλληλο υπόδειγμα για την Ελλάδα. Βεβαίως, δεν μπορεί κάποιος να το αντιγράψει σημείο προς σημείο, αλλά υπάρχουν διδάγματα. Και η πολιτική μου σε μεγάλο βαθμό έχει στόχο, μέσα στο ελληνικό πλαίσιο βεβαίως, να αξιοποιήσει διδάγματα από το ιρλανδικό και όχι από το σκανδιναβικό μοντέλο.

1. Οι μεταρρυθμίσεις έχουν να κάνουν με τη μείωση των δημοσίων δαπανών, με τον έλεγχο των ελλειμμάτων και εστιάζονται στη μείωση της φορολογίας. H πρώτη φάση της φορολογικής μεταρρύθμισης αφορούσε τις επιχειρήσεις, για να βοηθήσουμε την οικονομική ανάπτυξη μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

2. H δεύτερη φάση της φορολογικής μεταρρύθμισης, που θα υλοποιηθεί από το 2007, έχει να κάνει με τη μείωση της φορολογίας για τα φυσικά πρόσωπα.

3. Το πρόβλημα της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα απολύσεων, αλλά έχει να κάνει με το ότι υπάρχουν δύο αγορές εργασίας, η μία στον δημόσιο τομέα εξαιρετικά προστατευμένη, η οποία δημιουργεί προνομιούχους και η άλλη στον ιδιωτικό τομέα όπου υπάρχει ένα ικανοποιητικό σύστημα προστασίας της απασχόλησης. Τα δύο συστήματα, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, πρέπει να συγκλίνουν.

Αναφερόμενος στην πρόταση του βουλευτή του ΠαΣοΚ κ. Γ. Φλωρίδη ο κ. Αλογοσκούφης ναι μεν παίρνει αποστάσεις από τα σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα της Δανίας και της Σουηδίας, αλλά αποφορτίζει το κλίμα που δημιουργήθηκε σε βάρος του συντονιστή του ΠαΣοΚ λέγοντας:

* «Στη Σουηδία και στη Δανία ο ΦΠΑ είναι 25% και ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής ξεπερνά το 50% και ακόμη και το 60% σε μία από τις δύο αυτές χώρες. Αυτό είναι μια λογική συνέπεια του γεγονότος ότι είναι πολύ υψηλές οι δημόσιες δαπάνες. Και μπορεί να υπάρχει ένα σύστημα ελεύθερων απολύσεων, αλλά το κράτος, στο πλαίσιο της πολιτικής των υψηλών δαπανών, εγγυάται το εισόδημα αυτών οι οποίοι απολύονται. Είναι ένα υπόδειγμα αποτελεσματικό και χρήσιμο για τις χώρες αυτές και παράλληλα συμβατό με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση σε αυτές τις χώρες. Αλλά δεν είναι ένα υπόδειγμα που έχει οδηγήσει σε πάρα πολύ υψηλή οικονομική ανάπτυξη».

Z. ΤΣΩΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου