Παρασκευή, Απριλίου 25, 2008

Πώς Οι Φτωχοί Χρηματοδοτούν τις Σπουδές των Παιδιών των Πλουσίων στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο

Αντιδράσεις: 

του Ευάγγελου Πολυμερόπουλου

«Είμαι κατηγορηματικά αντίθετος με το αίτημα της παροχής βασικής παιδείας από το κράτος… Το κράτος και η εκκλησία θα πρέπει να αποκλειστούν από οποιαδήποτε επιρροή στα σχολεία!»
Karl Marx, «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»

Πέρασα πρόσφατα από την ιατρική σχολή στο Γουδί και με λύπη μου είδα αυτήν εδώ την αφίσα:

Οι φοιτητές της Πανσπουδαστικής (οργάνωση προσκείμενη στο ΚΚΕ) πανηγυρίζουν γιατί με τους δικούς τους αγώνες (κατ’αυτούς πάντα) κατάφεραν να εξασφαλίσουν:
* δωρεάν στηθοσκόπια
* δωρεάν σίτιση στο…Πρυτανείο
* δωρεάν μετακίνηση προς το Αττικό Νοσοκομείο
* δωρεάν σίτιση στο εστιατόριο του Αττικού Νοσοκομείου

Θα πει κάποιος, αφελώς, ότι η δωρεάν παιδεία είναι κατάκτηση κι ότι γι’αυτό πληρώνει φόρους ο Ελληνικός λαός. Αλλά είναι έτσι τα πράγματα; Καταρχάς ποιοι μπαίνουν στην Ιατρική; Για να μην ευλογούμε τα γένεια μας ας δούμε λοιπόν, τι γράφει για το θέμα κάποιος που ανήκει στον κομμουνιστικό μαοϊκό χώρο, ο γνωστός εκπαιδευτικός Χρήστος Κάτσικας:

«Είναι φανερό ότι το άνοιγμα των Πανεπιστημίων, με την αύξηση του αριθμού των εισακτέων, δεν μετρίασε τις ανισότητες πρόσβασης για εκείνους τους υποψήφιους οι οποίοι προέρχονται από τα αγροτικά και εργατικά στρώματα. Οι φοιτητές/τριες με πατέρα στην κατηγορία “Γεωργικά, Αλιευτικά, Δασικά επαγγέλματα κ.λπ” με 19,4% συμμετοχή στον πληθυσμό εκπροσωπούνται στο σύνολο των πρωτοετών φοιτητών ΑΕΙ με ποσοστό 4,9%! Παράλληλα οι φοιτητές/τριες με πατέρα στην επαγγελματική κατηγορία “Εργάτες, Τεχνίτες, Χειριστές κ.λπ.” με 29,2% συμμετοχή στον πληθυσμό εκπροσωπούνται στο σύνολο των πρωτοετών φοιτητών ΑΕΙ με ποσοστό 17,9%.

»Οι φοιτητές αγροτικής καταγωγής δεν ξεπερνούν το 1-2,5% του συνόλου των φοιτητών της Ιατρικής ή του Πολυτεχνείου, φτάνουν και ξεπερνούν το 10% στο σύνολο των φοιτητών των ΤΕΙ ή διαφόρων τμημάτων ΑΕΙ χαμηλής επαγγελματικής προοπτικής. Επίσης, οι φοιτητές εργατικής καταγωγής, ενώ αποτελούν μόλις το 10-12% κατά μέσο όρο των περιζήτητων σχολών, στις σχολές χαμηλής ζήτησης ξεπερνούν το 25%. Αντίθετα οι φοιτητές με πατέρα στα “επιστημονικά-ελεύθερα επαγγέλματα” αποτελούν το 40-50% των σχολών πρώτης ζήτησης και μόλις το 1/10 των φοιτητών των ΤΕΙ».

Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι οι φοιτητές της Ιατρικής ή άλλων συναφών καλής επαγγελματικής αποκατάστασης σχολών, κάθε άλλο παρά βιοποριστικό πρόβλημα έχουν. Αυτό μπορώ να το πιστοποιήσω και εγώ προσωπικά, ως παλαιός απόφοιτος της σχολής.

Ας δούμε τώρα και τα αιτήματα των φοιτητών που ικανοποιήθηκαν:

* δωρεάν μετακίνηση προς το Αττικό Νοσοκομείο
* δωρεάν σίτιση στο εστιατόριο του Αττικού Νοσοκομείου

Το Αττικό Νοσοκομείο δεν βρίσκεται στο campus της ιατρικής σχολής. Επίσης, πολλοί φοιτητές όταν μπήκαν στην ιατρική σχολή δεν λειτουργούσε το Αττικό Νοσοκομείο ως εκπαιδευτικό νοσοκομείο. Γι’αυτό θεωρώ καταρχάς τα δυο παραπάνω αιτήματα λογικά, αφού δεν μπορείς να τιμωρείς κάποιον για παραλείψεις τρίτου, συγκεκριμένα την έλλειψη πανεπιστημιακού campus της ιατρικής σχολής. Υπήρξαν άραγε αιτήματα για να υπάρξει μια, ενιαία ιατρική σχολή, παράγοντας διασύνδεσης και ενίσχυσης της επιστημονικής έρευνας από τους φοιτητές; Μάλλον όχι. Οι φοιτητές αρκέστηκαν στην απλή δωροδοκία της επιδότησης μετακίνησης και τζάμπα φαγητού, αφού το επίπεδο της σχολής τους φαίνεται να μην τους ενδιαφέρει. Να σημειώσω ότι επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας 1990-1993 είχε τεθεί από τους πανεπιστημιακούς το ζήτημα, με πρόταση για campus στον χώρο του Σωτηρία, αλλά η τότε κυβέρνηση είχε πολύ περισσότερα προβλήματα από το να ασχοληθεί με αυτό και παραπέμφθηκε στις Ελληνικές καλένδες.

Ας έρθουμε όμως στον σκληρό πυρήνα των αιτημάτων που ικανοποιήθηκαν:

* δωρεάν στηθοσκόπια
* δωρεάν σίτιση στο…Πρυτανείο

Ας ρίξουμε μια ματιά και στο σχετικό κόστος των «κατακτήσεων». Ένα καινούριο στηθοσκόπιο μέτριας ποιότητας έχει γύρω στα 80 ευρώ. Η ετήσια δαπάνη που αναλογεί σε 500 περίπου κατ΄έτος νέους φοιτητές ιατρικής είναι 500×80=40.000 ευρώ. Ποσό μάλλον μικρό, ίσο περίπου με αυτά που παίρνει μια μικρομεσαία ΜΚΟ, επιδοτούμενη από το υπουργείο πολιτισμού, όπως ο «σύλλογος φίλων του θαλασσίου σκι της Μονής Βατοπαιδίου» λ.χ. Ας δούμε και έναν υπολογισμό για το κόστος της σίτισης στην ιατρική σχολή Αθηνών μόνο – δωρεάν σίτιση υπάρχει και αλλού, όπως στην ιατρική σχολή Ιωαννίνων. Με 500 φοιτητές καθημερινά να τρώνε στο εστιατόριο ή ακόμα και αν δεν τρώνε να βγαίνουν οι αντίστοιχες μερίδες, και ένα, αυθαίρετα χαμηλό, κόστος της τάξης των 5 ευρώ κατ’άτομο έχουμε για κάθε εβδομάδα 500×5x5=125.000 ευρώ, οπότε τον μήνα έχουμε το ευτελές κόστος των 500.000 ευρώ, δηλαδή 170.000.000 παλιές δραχμούλες. Η ιατρική σχολή δουλεύει εννιά μήνες τον χρόνο, οπότε 9×500.000=4.5000.000 ευρώ ή περίπου 1,5 δις παλιές δραχμές, κάτι λιγότερο από μια κατάθεση σε λογαριασμό του Θέμου Αναστασιάδη. Γενικό σύνολο 40.000+4.500.000=4.540.000 ευρώ.

Εύλογο είναι το ερώτημα: γιατί πρέπει να ξοδεύνται 4.500.000 ευρώ τον χρόνο για φοιτητές που έχουν την δυνατότητα να

* αγοράσουν φαγητό
* μαγειρέψουν φαγητό αν μένουν μόνοι τους ή οι γονείς τους αν μένουν με τους γονείς τους

Μέχρι τώρα, οι φτωχοί φοιτητές της ιατρικής είχαν την δυνατότητα με εκκαθαριστικό σημείωμα των γονιών τους να τρώνε στο εστιατόριο της ιατρικής σχολής. Δεν είναι προκλητικό, να ενισχύονται όλοι οι φοιτητές, αδιάκριτα από την οικονομική τους κατάσταση;

Ποια είναι, τελικά, η λογική αυτού του μέτρου; Τι νόημα έχει να ενισχύεις τον επισιτισμό κάποιου που έχει να φάει; Το κράτος έχει προβλέψει από παλιά επιδόματα στους φτωχούς φοιτητές και ταυτόχρονα έχει προβλέψει και για σίτιση στους φτωχούς φοιτητές. Μέχρι τώρα, οι φτωχοί φοιτητές της ιατρικής είχαν την δυνατότητα με εκκαθαριστικό σημείωμα των γονιών τους να τρώνε στο εστιατόριο της ιατρικής σχολής. Δεν είναι προκλητικό, να ενισχύονται όλοι οι φοιτητές, αδιάκριτα από την οικονομική τους κατάσταση; Πώς θα πείσεις τον φτωχό ότι είναι για το καλό του να δίνει λεφτά για να τρώει για το παιδί του πλουσίου - τον μέσο φοιτητή ιατρικής – όταν το δικό του δεν τρώει το ίδιο καλά;

Δεν θα υπεισέλθω καθόλου στο θέμα για το πόσο κόπο πρέπει να καταβάλλει το κράτος για να κάνει διαγωνισμούς για μειοδότες στην εστίαση, να βγάζει ελέγχους ποιότητας για τα εστιατόρια υπό την επίβλεψή του, τη διαπλοκή που μπορεί να έχουμε μεταξύ πανεπιστημιακών αρχών και αυτών που αναλαμβάνουν το catering και με τις καλύτερες προθέσεις κ.ο.κ. Το ερώτημα που γεννάται, αβίαστα, σε όλους του υπολοίπους Έλληνες είναι γιατί να μην επιδοτείται και το δικό μας το φαγητό; Διαπιστώνουμε από τέτοια παραδείγματα ότι το κράτος όταν το πιέσεις κατάλληλα δίνει. Γιατί λοιπόν να μην το εκμεταλλευτούμε και εμείς, θα λέει ο μέσος έλληνας πολίτης; Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, από την άλλη, τι παράδειγμα δίνουν στις μέλλουσες γενιές με τέτοιες κινήσεις; Τι φοιτητές πιστεύουν ότι θα βγάλουν, όταν τους «νταντεύουν» ενώ είναι ήδη ενήλικες;

η συμμετοχή των παρατάξεων οδηγούσε σε κομματικά «χρίσματα» για τις θέσεις των καθηγητών. Αντίστροφα, ως αντάλλαγμα, υπήρχε «δωροδοκία» από τη μεριά των καθηγητών προς τους φοιτητές με θέσεις σε μεταπτυχιακά προγράμματα, σε πληρωμένες ερευνητικές θέσεις και χορήγηση διατριβών, σε φοιτητές-συνδικαλιστές

Φυσικά η ιατρική σχολή δεν είναι το μόνο παράδειγμα σχολής που έχει τέτοιες ρυθμίσεις. Είναι, όμως, η τελευταία σχολή που προσχωρεί σε αυτήν την λογική. Κι αν υπολογίσουμε και τις άλλες σχολές που έχουν τέτοιες ρυθμίσεις, το κονδύλιο για την σίτιση ελλήνων πολιτών που έχουν να φάνε δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο. Εδώ διαπιστώνουμε τις παρενέργειες αποσπασματικών προσπαθειών μεταρρυθμίσεων της πανεπιστημιακής παιδείας, όπως αυτή της Γιαννάκου-Κουτσίκου. Να θυμίσω ότι με βάση την μεταρρύθμιση καταργήθηκε η συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή των πρυτάνεων και προέδρων με εκλέκτορες από φοιτητικές παρατάξεις και στην θέση της μπήκε η εκλογή απευθείας από τους φοιτητές. Παλιότερα, αυτή η συμμετοχή των παρατάξεων οδηγούσε σε κομματικά «χρίσματα» για τις θέσεις των καθηγητών. Αντίστροφα, ως αντάλλαγμα, υπήρχε «δωροδοκία» από τη μεριά των καθηγητών προς τους φοιτητές με θέσεις σε μεταπτυχιακά προγράμματα, σε πληρωμένες ερευνητικές θέσεις και χορήγηση διατριβών, σε φοιτητές-συνδικαλιστές, πρώτα και κύρια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που είναι η πιο συμπαγής κομματική ομάδα στα ελληνικά πανεπιστήμια σήμερα και σε μικρότερο, αλλά όχι αμελητέο βαθμό σε φοιτητές-συνδικαλιστές της ΠΑΣΠ και των ΕΑΑΚ. Τώρα όμως, με τον καινούριο νόμο δεν ελέγχεται η διαδικασία από τους φοιτητές-συνδικαλιστές, αλλά ψηφίζουν όλοι. Οπότε η πατροπαράδοτη διατριβή-λάδωμα αντικαταστάθηκε από το λάδωμα του εντέρου-λάδωμα, καθότι διατριβές δεν μπορεί να δωθούν στο 100% των φοιτητών. Είναι αυτό που, προσφυώς, ονόμασε ο Χαρίδημος Τσούκας κυκλική λογική των προβλημάτων. Λύνεις αποσπασματικά ένα πρόβλημα για να διαπιστώσεις ότι έκανες χειρότερα τα πράγματα απότι πριν και η επόμενη μεταρρύθμιση θα συναντά ακόμα μεγαλύτερες αντιδράσεις, λόγω της κεκτημένης μνήμης.

Τι προτείνουμε; Το αυτονόητο: οι φτωχοί φοιτητές να ενισχύονται οικονομικά. Να δίνεται ένα ποσό εφάπαξ ικανό για την αντιμετώπιση των οικονομικών απαιτήσεων των σπουδών σε φτωχούς φοιτητές και να καταργηθούν οι άπειρες επιδοτήσεις με την μορφή επίδομα στηθοσκοπίου, επίδομα σίτισης, επίδομα μικρότερου αδελφού, επίδομα προστασίας από τα ραδιοκύματα κ.ο.κ. Ο φοιτητής θα έχει την δυνατότητα να ξοδέψει τα λεφτά όπως και όπου αυτός επιθυμεί. Σκεφτείτε λ.χ. τον γιο του αγρότη που του λέμε ότι το πρόβλημά του είναι η σίτιση και πρέπει να παίρνει υποχρεωτικά το φαγητό στο εστιατόριο του πανεπιστημίου, όταν ο πατέρας του του στέλνει τρόφιμα από το πατρικό αγρόκτημα! Οι προτεραιότητες του κάθε ατόμου διαφέρουν. Ας αφήσουμε, επιτέλους, τον καθένα να τις ταξινομήσει ο ίδιος. Δεν είναι δυνατόν, εξάλλου, το πανεπιστήμιο να βγάζει άτομα που δεν είναι ικανά να ρυθμίσουν από μόνα τους, ακόμα και τις στοιχειώδεις τους ανάγκες. Δεν είναι δυνατόν, τελικά, οι φτωχοί να επιδοτούν τους πλουσίους για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Δεν ζούμε στον μεσαίωνα, δεν έχουμε φεουδαρχία, αλλά τελικά, οι αριστερές και οι συντηρητικές παρατάξεις θέλουν να μας γυρίσουν σε μια νέα εποχή προσόδων, τελών και δασμών. Η ίδια σκέψη πάνω-κάτω συμπυκνωμένη:

if the only motive were to help people who could not afford education, advocates of government involvement would have simply proposed tuition subsidies
Milton Friedman

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου